ONLİNE SINAV ANALİZ

İnsanın aklını, derin bir denize benzetirsek bilgiler de bu denizin içindeki incilerdir. İnsan bu incileri denizden çıkarıp kullanmadıkça bu incilerin taştan bir farkı olmayacaktır.

Her şehrin, semtin sakini kendi yaşamını kuşa­tan yeri över. Kimileri bu tutumu yadırgar, oysa çok güzel bir duygudur insanın yaşadığı şeh­re, semte âşık olması. Ben İstanbul?u, bir İs­tanbullu olarak överken, başkasının da ?Malat­ya, Malatya yoktur eşin? türküsünü içtenlikle söylemesi çok hoştur. Bir şehrin türküsünü se­vince, o şehre tutku derecesinde bağlanıyo­rum. İstanbul?u övünce, İstanbul Türkçesi de­yince kızanları anlamıyorum.

Eskiden hayatımızın ayrılmaz parçası olan trenler artık yaşamımızdan çıktı. Oysa her in­sanın çocukluğunda trenle ilgili bir hatırası mutlaka vardır. Trenler hepimiz için ayrılığın hüznünü, kavuşmanın sevincini ifade etmez mi? Eskinin konforunu, rahat yolculuğunu sembolize eden trenlerin şimdi hayatımızdan çıkması ne acı!

Roman, ilkokula giden bir çocuğun günlükle­rinden oluşuyor. Aslında bu, bir çocuğun gün­lüklerinden hareketle çocuk eğitimini ele alan, geleceğin büyüklerinin, bugünün küçüklerinin nasıl olması gerektiğini bir çocuğun yaşamın­dan hareketle anlatan bir roman. İşin aslı ?Kızım sana söylüyorum, gelinim sen anla.? atasözü- nün özüne uygun bir anlatımı var romanın.

Ne vefasız geçmişten
hayır var Ne gelecekler imdada koşar Çoktandır
tekneyi aldı sular
Çoktandır ümitler sende ölüm

Dar kapısından başka aydınlık girecek hiçbir yeri ol­mayan dükkânında tek başına, gece gündüz kıvıl­cımlar saçarak çalışan Koca Ali, tıpkı kafese kon­muş terbiyeli bir aslanı andırıyordu. Uzun boylu, iri pençeli, kalın pazılı, geniş omuzlu bir pehlivandı. On senedir bu karanlık içinde ham demirden dövdüğü kılıç namluları bütün Anadolu?da, bütün Rumeli?de, sınır boylarında büyük bir nam kazanmıştı.

Sahne dediğimiz üç duvarlı dünyanın güneşi, yağmuru, rüzgârı, sarayları... yalancı olduğu hâlde, orada yaşanan hayat, duyulan zevk, çekilen ıstırap seyirciye hiç de yalancı gelmez. Aksine, o kadar gerçek hissini verir ki bizi kendine asıl hayattan daha sıkı bir şekilde bağlar. Perde kalkar kalkmaz görünmeyen sihirli kuvvetler tarafından kendi dünyamızdan çekilip alınırız. Oyun boyunca, biz artık kendimiz olmaktan çıkar, başka ve âdeta kendimize yabancı insanlar hâline geliriz.

Âh o kadrini bilmediğim günler
Koklamadan attığım gül demeti
Suyunu sebil ettiğim o çeşme
Eserken yelken açmadığım rüzgâr

O zaman başından
aşkındı derdi
Mermerci oyardı,
taşı delerdi Kaç yanık yolcuya soğuk su verdi.