ONLİNE SINAV ANALİZ

"Bir başkasının sorununu kendi sorunuymuş gibi benimseyip yardıma koşabilmek, birlikte ağlayıp birlikte gülmek demektir."

Polis, ilk geçiş hakkını sesteş sözcüğün bulun­madığı araca verecektir.

I.Üzümünü ye bağını sorma.

II. Kurdun merhameti kuzuyu ağızda taşımaktır.

III.Her şeye heves eden, sinek gibi balda kalır.

IV. Buldun bir börek, sahibi nene gerek.

V. Soğan yiyen ağzının kokusundan belli olur.

"Bir millet, kendisini hiçe sayarak yabancıların manevi kölesi olursa, er geç maddi kölesi de olur."

      1. insanlar

     2. ölür

     3. fakat

     4. hiç

     5.  yaşayamaz

     6.  bütün

     7.  bazıları

Bir aydın yabancı dil bilmese de olur, çok kitap okumasına da ihtiyaç yok. Yeter ki ana dilini ger­çekten bilsin. Asil olanları adilerinden ayırsın.

(I) Faruz Nafiz'in, şiirine bu koşmayı sokusu biraz da estetik bir gaye taşır. Bu şekilde o şiirin monotonluğunu gidermek istiyor. 
(II) Seçmiş olduğu anlatım tarzı da bunu gösteriyor. 
(III) Öyleyse neden şâir onu kendi dili ile konuşturmuyor? 
(IV) Şeyhoğlu'nun düşüncelerini kendisi ifâde ediyor.

(I) Ev dediğin, penceresi dağlara bakmalı. (II) Pencerenden dağlar ve dağların üstünde parıltılı bir kandil gibi yıldızlar görünmeli. (III) Gece bitmeden, güneş yıldızları silip götürmeden pencereye koşmalısın. (IV) Gecenin eremediği ve sislerin karartamadığı sabah yıldızını görmelisin.

 Çok ince, pek hassas diye sıfatlandırılan Ekrem Bey'de ne baş döndüren bir yükseklik, ne ruhlara ürpermeler veren bir derinlik vardır. (1) Şair, kendini gönül fırtınaları, ruh cehennemleri içine atacak felaketlere uğradı. (2) Onun babalık ıstırabını balığın karnındaki Yunus peygamber bile çekmemiştir. (3) Evet amma bütün bu kasırga uğultuları bir eser doğurmadı. (4) Divan tarzı'nın estetiğini o yıktı.

Ona göre asıl bizim olan, bize sadık şekilde bağlı olan, bizi bizde ve bizim için saklayan geçmiş zamandır. Fakat biz devamlı bir oluş halinde olduğumuz için, kendimizle beraber geçmiş zamanlarımız da değişir. O halde her çağın hatıralara ayrı ayrı bakış ve onları anlayış tarzı vardır. Fakat yazar, burada da kalmaz, bu değişkenliği büsbütün derinleştirir; bizimle beraber değiştiği için bizimle beraber kaybolması lazım gelen ha¬tıralara bir çeşit ebedilik de kazandırır.

"Ben bir tek kitap okuyandan korkarım." Buyur­muş bir eski Yunan filozofu. Kim bu bir tek kitap okuyan? Tek düşünceye saplanıp kalan mı? Dünyaya daracık bir delikten bakan mı? Çağının gelişmelerine kapalı duran mı, kendi doğruların­dan başkasına göz açmayan mı? Hepsi de aynı kapıya çıkmaz mı?

Kalabalık karşısında konuşmak bana göre değil.En bildiğim konularda bile ne diyeceğimi şaşırıyo-
rum .Sandalyeler dizilmiş,dinleyiciler bekliyor.Sen çıkacaksın,karşındakileri bir saat,yarım saat oyalaya-
caksın.Sıkılmadan,bıktırmadan.Hep kaçarım böyle durumlardan.Bu kez yapmadım.Bakırköy Kültür Ko-
leji?nde ?edebiyat üzerine? bir konuşma yaptım.Yazmıştım diyeceklerimi.Bıraktım kağıdı,sıkılıyor kişi
kağıdı okurken,dinleyiciler de sıkılır diye düşünüyor,sıkıntısı daha da artıyor!

O dehâ öyle toplamış ki bizi Yedi yüzyıl süren hikâyemizi Dinlemiş ihtiyar çınardan.

İstanbul seninle istanbul Seninle yıllar boyu sevdim baharı,
Bir gün uzaklaşsan bu şehirden, Ben ağlardım İstanbul ağlardı.

O dehâ öyle toplamış ki bizi Yedi yüzyıl süren hikâyemizi Dinlemiş ihtiyar çınardan.