ONLİNE SINAV ANALİZ

I. değeri
II. uzun
III. yaşanmasındadır
IV. hayatın
V. değil
VI. yaşanmasında
VII. iyi

 I. Sen açık sözlü birisin.
II. Babam eli açık biridir.
III. Olanları açık açık anlatıyordu.
IV. O açık bir öğrenciydi.

Bir aydın yabancı dil bilmese de olur, çok kitap okumasına da ihtiyaç yok. Yeter ki ana dilini ger­çekten bilsin. Asil olanları adilerinden ayırsın.

"Ruhumu eritip kalıpta dondursalar Beni istanbul diye toprağa kondursalar"

Asırlarca "şairlerin mısra yağmuruna tutulmuştur İstanbul."

"Yükseklik taslamak alçaltır, alçak gönüllülük yükseltir."

Çevremizde birilerinin el çabukluğunu, diğerlerinin gafletinden yararlanıp menfaat temin ettiğini, ustaca uygulanmış aşırma plânlarını yahut en masum anlamıyla becerilerini gördükçe o kişiler hakkında..... deriz.

(I) Gazete ve dergilerde kalmış yazılarının dışın­da, kitap halinde elliye yakın eser bırakmış olan Halit Ziya, Türk edebiyatında önemli bir yere sa­hiptir. (II) Ondan önce Ahmet Mithat ve onun izinden gidenlerin olay ve maceraya dayanan ve faydacılık amaçlayan alelade bir üslûpla yazılan sağlam bir teknikten mahrum eserler hakimdi. (III) Halit Ziya, sanatkârâne bir üslûpla Türk dilin­de gerçek romanı yazdı. (IV) Eserlerinde Türk toplumunun derin ve köklü meselelerine hemen hiç rastlanmaz.

I. kesin sonuçlara

II.  denemede yazar

III. değildir

IV.  varmak zorunda

I.Havada bir dost eli okşuyor derimizi,

II.Boynu bükük adalar tanıyor sanki bizi 
III.İçimize çevirip nemli gözlerimizi, 
IV.Geçtik yabancı gibi yakınından Rodos'un.

I. Gönül adamının emekliliği olmaz, gece gündüz demeden satar sevgilerini.

II. Sanatçı son nefesine kadar kalemi elinden bırakmamalı, etrafına yararlı olmaya çalışmalıdır.

III. Sanatçı kendisiyle bütünleşebildiği oranda yaşlanmaz, dinç kalır.

IV. Öğretmen, öğrencilerine, kendini olduğu gibi tanıtmalıdır.

(I) Bence okuduğum kitap çok güzeldi. (II) insa­nın "Ah, evet, bunu ben de düşünmüştüm." diye­bileceği ifadeler var. (III) Bu kitap Ali Çolak'ın Günlük Güneşlik Şarkılar'ı. (IV) Herkesin beğe­nerek okuyabileceği cinsten bir kitap yani.

“Birden, havada karanlığı bir ustura gibi acısız ve belirsiz yaran bir beyaz şimşek parladı.”

Sevgi kelimesinde hayat veren bir sır var. Sevgisiz olan her şeyde mutlaka bir kusur var

Bir zamanlar yemyeşil bir köy vardı. Bu köyde yaşlı bir karı koca yaşardı.

Bir gün yaşlı kadın kocasına sürpriz yapmak istedi. Doğru mutfağa girip güzel bir kurabiye hazırladı. Bu kurabiye oldukça büyük ve çocuk şeklindeydi. Üzümden gözleri, pembe şekerden şapkası vardı.

Yaşlı kadın kurabiyeyi tepsiye koydu, sonra da fırında pişirdi.

Yaşlı adam mis gibi kurabiye kokusunu duyunca doğru mutfağa koştu. O sırada kadın fırının kapağını açtı.

Bir de ne görsünler? Kurabiye çocuk canlanıp ayağa kalkmaz mı?

Yaşlı adamla yaşlı kadın durmadan "Dur" diye bağırıyorlardı. Ama kurabiye çocuk koşuyor, çimenlerin üstünde zıplıyordu. Bir yandan da şarkı söylüyordu.

- Ben kurabiye çocuğum. Koşar, oynar, zıplarım. Lay, lay, lay.

Yaşlı karı koca bağıra dursunlar, kurabiye çocuk hiç durmadan saatlerce koştu.

Akşam oldu. Yaşlı kadın ile yaşlı adam olanlara bir türlü akıl erdiremezken kapı iki kere çaldı.

Kurabiye çocuk geri dönmüştü. İkisi de buna çok sevindiler. Kurabiye çocuğu yememeye karar verip "Sen bizim torunumuz ol" dediler.

Hep beraber mutluluk içinde yaşadılar.

 Dil gözetimine, dil bakımına sırt çeviren sözüm ona deneme, başkaca neyi gözetirse gözetsin deneme yazısı olarak güdük kalır. Yani deneme eni boyu ne olursa olsun, ağırlığı, dilsel bir varlık olarak, kendi varolma yasasında bulunan bir yazı şölenidir.

Ulu fıstık çamlarının gölgelendiği, renkli çakıllarla kaplı bir yoldan, menekşe güllerinin, hanımeli, yasemin gibi mis kokulu çiçeklerin sardığı kameriyelerin, üzerinden köprülerle geçilen nilüferlerle kaplı havuzların, süs bitkilerinin arasına yerleştirilmiş kocaman kuş kafeslerinin, güvercinliklerin arasında dolana dolana konağa vardık. Beyaz mermer basamaklı bir merdivenden konağın camekanla çevrili taraçasına çıktık.

(I) Türk dili, birçok eski kelimesini, yerlerine da¬ha güzellerini buldukça terketmiştir. (II) Fakat eskiden beri güzel her kelimesini mutlaka yaşat¬mıştır. (III) Türkçenin, ülkeler, coğrafyalar ve dil¬ler boyunca süren bir macerası olmuştur. (IV) Bu macera en çok da 'güzel"i aramak duygusun-dandır.

Kavga etmek kötüdür.İnsanları birbirinden uzaklaştırır.Bu yüzden kavga etmek yerine birbirimizi sevelim sayalım ve iyi davranalım.Bir konuyu bağırarak anlatmak yerine sakince anlatalım ve sabırlı olalım.

Unuttuk sevgiyi, gönül yapmayı, insanı, çocukluğu, Unuttuk masumluğu hayatı. Mevsimleri, renkleri.

Ben, Batı'dan teknik araçlar almayalım demiyorum. Alalım; hem de öylesine alalım ki, herkes bol bol yararlansın. Ama onunla birlikte, o araçları meydana getiren bilgiyi, bilgi yollarını da alalım diyorum.

Bir şair vardır ki, içinde yaşadığı devrin bütün ruhunu şiirine doldurur ve elinde tuttuğu bu elmas bardağın aynasını çepeçevre vuran çevresinin özel ve gölgeli yüzünü gelecek asırlardan öteye taptaze ve dinç pırıltılar halinde aksettirir. Bu, el­bette, büyük bir şairdir. Fakat bundan daha bü­yük bir şair vardır ki, içinde bulunduğu devri de aşar, zamanın dar cetvellerini kırarak varlığın asıl cevherini bulur. Bu iki türlü şairden birincisi­ne örnek Nedîm, ikincisi ise Yunus Emre'dir.

Çocuk, sevme nedir bilmeden sever, keder nedir bilmeden üzülür, merhamet nedir bilmeden acır ve tebessüm eder... Bütün bunlar yaratılıştan gelen bir saflık ve temizlik içinde ortaya çıkan meleksi tepkilerdir. Çünkü çocuk günahsızdır. Kötülük yapabilir, bu onun yaratılışındaki yeteneklerin tabii bir görüntüsüdür. Önemli olan yeteneklerini iyi, doğru ve güzel biçimde kullanması için çaba sarf etmektir.

Her çocuğun bir yıldızı vardır derdi annem, gökte tutuşmuş gibi yanan ve gecenin tavanında kıpırdayan bu kandillerden hangisi benim yıldızım?

Bütün çocukların anne-babalarıyla, öğretmenle­
riyle, arkadaşlarıyla, kardeşleriyle, hatta kendile­
riyle problemleri olur. Bu problemler onların acı
çekmelerine, hayal kırıklığına uğramalarına ve
hayatlarından bezmelerine neden olur. Bu tür
problemlerinin çözümü için yardım alan çocuk­
lar...

Unuttuk sevgiyi, gönül yapmayı, insanı, çocukluğu, Unuttuk masumluğu hayatı. Mevsimleri, renkleri.

Kalabalık karşısında konuşmak bana göre değil.En bildiğim konularda bile ne diyeceğimi şaşırıyo-
rum .Sandalyeler dizilmiş,dinleyiciler bekliyor.Sen çıkacaksın,karşındakileri bir saat,yarım saat oyalaya-
caksın.Sıkılmadan,bıktırmadan.Hep kaçarım böyle durumlardan.Bu kez yapmadım.Bakırköy Kültür Ko-
leji?nde ?edebiyat üzerine? bir konuşma yaptım.Yazmıştım diyeceklerimi.Bıraktım kağıdı,sıkılıyor kişi
kağıdı okurken,dinleyiciler de sıkılır diye düşünüyor,sıkıntısı daha da artıyor!

Burası bir şehir değil; bir çiçek bahçesi... Evler, oteller, lokantalar, dükkânlar hep bir yeşil dekor içinde. Bahçeler, parklar eksik değil. Ağaçların altında, yolların kenarında beyaz boyalı kanepeler, koltuklar var. Burada genç, yaşlı, çocuk, isteyen oturup dinleniyor; okuyor; güneşleniyor. Sokakların ortasında bahçeler içinde lokantalar var.