ONLİNE SINAV ANALİZ

Bütün çocukların anne-babalarıyla, öğretmenle­
riyle, arkadaşlarıyla, kardeşleriyle, hatta kendile­
riyle problemleri olur. Bu problemler onların acı
çekmelerine, hayal kırıklığına uğramalarına ve
hayatlarından bezmelerine neden olur. Bu tür
problemlerinin çözümü için yardım alan çocuk­
lar...

Geleceğimizi bugünden inşâ etmeye yönelmek için "dün" dediğimiz geçmişi bütün verimleriyle kuşatmak gerektiği açık bir hakikattir. Kültürümüz medeniyetimiz, öz kimliğimiz "dün" dediğimiz o geçmişte öylece duruyor. Durduğu zamandan bu zamana, eserlerde kendini gösteriyor.

Ona göre asıl bizim olan, bize sadık şekilde bağlı olan, bizi bizde ve bizim için saklayan geçmiş zamandır. Fakat biz devamlı bir oluş halinde olduğumuz için, kendimizle beraber geçmiş zamanlarımız da değişir. O halde her çağın hatıralara ayrı ayrı bakış ve onları anlayış tarzı vardır. Fakat yazar, burada da kalmaz, bu değişkenliği büsbütün derinleştirir; bizimle beraber değiştiği için bizimle beraber kaybolması lazım gelen ha¬tıralara bir çeşit ebedilik de kazandırır.

(I) Türk dili, birçok eski kelimesini, yerlerine da¬ha güzellerini buldukça terketmiştir. (II) Fakat eskiden beri güzel her kelimesini mutlaka yaşat¬mıştır. (III) Türkçenin, ülkeler, coğrafyalar ve dil¬ler boyunca süren bir macerası olmuştur. (IV) Bu macera en çok da 'güzel"i aramak duygusun-dandır.

Kalabalık karşısında konuşmak bana göre değil.En bildiğim konularda bile ne diyeceğimi şaşırıyo-
rum .Sandalyeler dizilmiş,dinleyiciler bekliyor.Sen çıkacaksın,karşındakileri bir saat,yarım saat oyalaya-
caksın.Sıkılmadan,bıktırmadan.Hep kaçarım böyle durumlardan.Bu kez yapmadım.Bakırköy Kültür Ko-
leji?nde ?edebiyat üzerine? bir konuşma yaptım.Yazmıştım diyeceklerimi.Bıraktım kağıdı,sıkılıyor kişi
kağıdı okurken,dinleyiciler de sıkılır diye düşünüyor,sıkıntısı daha da artıyor!

Okumayı alışkanlık haline getirmek bugünkü okulun ve eğitimin başlıca amacıdır. Bütün eğitim ve öğretim kurumları, çeşitli araçlarla bu amacın gerçekleştirilmesine çalışmaktadırlar. Çünkü bu, sadece bireylerin gelişmesi için değil toplumların da gelişmesi için önemlidir.

Arkada bıraktığı günlere bakıp da pişmanlık duy
mayacak az insan vardır. İyiler, neden daha mü
kemmel olmadıklarını düşünerek; kötüler de, iş
ledikleri kötülüklerin yüz kızartıcı çirkinliklerini
görerek 

Bir zamanlar yemyeşil bir köy vardı. Bu köyde yaşlı bir karı koca yaşardı.

Bir gün yaşlı kadın kocasına sürpriz yapmak istedi. Doğru mutfağa girip güzel bir kurabiye hazırladı. Bu kurabiye oldukça büyük ve çocuk şeklindeydi. Üzümden gözleri, pembe şekerden şapkası vardı.

Yaşlı kadın kurabiyeyi tepsiye koydu, sonra da fırında pişirdi.

Yaşlı adam mis gibi kurabiye kokusunu duyunca doğru mutfağa koştu. O sırada kadın fırının kapağını açtı.

Bir de ne görsünler? Kurabiye çocuk canlanıp ayağa kalkmaz mı?

Yaşlı adamla yaşlı kadın durmadan "Dur" diye bağırıyorlardı. Ama kurabiye çocuk koşuyor, çimenlerin üstünde zıplıyordu. Bir yandan da şarkı söylüyordu.

- Ben kurabiye çocuğum. Koşar, oynar, zıplarım. Lay, lay, lay.

Yaşlı karı koca bağıra dursunlar, kurabiye çocuk hiç durmadan saatlerce koştu.

Akşam oldu. Yaşlı kadın ile yaşlı adam olanlara bir türlü akıl erdiremezken kapı iki kere çaldı.

Kurabiye çocuk geri dönmüştü. İkisi de buna çok sevindiler. Kurabiye çocuğu yememeye karar verip "Sen bizim torunumuz ol" dediler.

Hep beraber mutluluk içinde yaşadılar.

Kavga etmek kötüdür.İnsanları birbirinden uzaklaştırır.Bu yüzden kavga etmek yerine birbirimizi sevelim sayalım ve iyi davranalım.Bir konuyu bağırarak anlatmak yerine sakince anlatalım ve sabırlı olalım.

(I) Ev dediğin, penceresi dağlara bakmalı. (II) Pencerenden dağlar ve dağların üstünde parıltılı bir kandil gibi yıldızlar görünmeli. (III) Gece bitmeden, güneş yıldızları silip götürmeden pencereye koşmalısın. (IV) Gecenin eremediği ve sislerin karartamadığı sabah yıldızını görmelisin.

Ben, Batı'dan teknik araçlar almayalım demiyorum. Alalım; hem de öylesine alalım ki, herkes bol bol yararlansın. Ama onunla birlikte, o araçları meydana getiren bilgiyi, bilgi yollarını da alalım diyorum.

?Babam, sabah kalktığımız kadar cahil, gece yatağa girmenin en büyük günahlardan biri olduğuna inanırdı. Her gün yeniş bir şeyler öğrenmememizi isterdi. Belirli bir şey öğrenmemizi öğrenmek istemezdi,öğrendiğimiz her yeni şeyin bizi bambaşka bir insan yaptığını ve bizleri tekdüzelikten ve sıkıntıdan kurtardığını söylerdi. Akşam yemeğinde öğrendiğimiz bilgileri hep birlikte paylaşırdık.?

Yazar babanın yazar çocukları denilince ilk akla gelen isimlerden biri olan Nihal Atsız'ın oğlu Yağmur Atsız, yazar olmasındaki en büyük etkenin babası ve babasının çevresi olduğunu belirterek "Öyle bir çevre ki, bu çevrede bulunan insanların her biri derya idi benim için. O kadar ki, ilkokul ikinci sınıfta tarihi roman yazmaya karar verdim. Hem de resimli roman. Evimize günde iki üç tane gazete alınırdı. Bu okuma merakımı, merakım da yazmamı sağladı. Şimdi okumaya ilgi yok herhalde ki, yazar olmak da çocukların içinden gelmiyor."